Deze zomer tikt Wendy van Hensberg de 50 aan. Een bijzondere mijlpaal. Een leeftijd waarop veel mensen even stilstaan bij waar ze staan in het leven. Voor veel vrouwen krijgen thema’s als gezondheid, energie en de overgang een andere betekenis. Voor deze coverreportage ontmoeten we Wendy bij PLUK Zorgtuinderij in Beringe, een locatie die zij zelf als suggestie aandroeg. Het blijkt een passend decor voor een open gesprek over ouder worden, keuzes maken, liefde, gezondheid en genieten van het leven.
“Ik ben normaal gesproken helemaal niet iemand die graag op de voorgrond treedt,” vertelt Wendy. “Maar omdat ik betrokken ben geweest bij de eerste edities van Fijn, heeft het magazine wel een speciaal plekje in mijn hart. Toen de vraag kwam, vond ik het toch wel bijzonder om ja te zeggen. Dat we de shoot bij PLUK doen, vind ik extra leuk. Het is zo’n fijne plek die Anke en Anouk hebben opgezet. Natuurlijk groeien hier bloemen, groenten en fruit, maar het draait hier vooral om mensen. Met veel persoonlijke aandacht krijgen hulpkwekers de kans om zich verder te ontwikkelen. Bovendien werkt de dochter van een goede vriendin hier in de dagbesteding. Een foto met Teun mag dan natuurlijk niet ontbreken. Nancy, mijn schoonheidsspecialiste, verzorgde de make-up en Mariska, mijn vaste kapster, deed mijn haar. Voor de kleding van de shoot zijn we geslaagd bij Dresscode in Panningen, een winkel waar ik graag kom omdat de kledingstijl goed bij mij past.”
Dankbaar
Wendy woont samen met Jean-Pierre en hun kinderen Daan (21), Juul (19) en Jans (15) in Helden. Op de vraag hoe ze tegen haar vijftigste verjaardag aankijkt, hoeft ze niet lang na te denken. “Allereerst ben ik vooral dankbaar dat ik deze leeftijd mag bereiken. Dat is tenslotte niet iedereen gegeven. Ik kijk er echt naar uit. In september geven we een feestje voor familie en vrienden en vooraf gaan we met het gezin op citytrip. Blijer kun je me niet maken.” Van het getal vijftig schrikt ze niet. Integendeel. “Vroeger vond je iemand van vijftig oud, maar zo voelt het helemaal niet. Zeker niet tussen mijn oren. Ik voel me nog jong en sta volop in het leven.”
Dat betekent niet dat de jaren ongemerkt voorbijgaan. Wendy heeft artrose in haar knieën en werd daarvoor al twee keer geopereerd. “Waarschijnlijk komt dat nog uit mijn voetbalperiode. Daarom probeer ik goed voor mezelf te zorgen. Bewegen en sporten zijn belangrijk voor me.”
Ook de overgang is een onderwerp waar ze open over praat. “Soms merk ik dat mijn energie anders is dan vroeger of dat ik niet op een woord kan komen. En ja, ook stemmingswisselingen horen daarbij. Veel mensen denken bij de overgang meteen aan opvliegers, maar het is zoveel meer dan dat. Iedere vrouw ervaart het anders. Wat ik vooral merk, is dat er veel herkenning is zodra je erover praat.”
Toch overheerst vooral het positieve. Ouder worden heeft haar ook veel gebracht. “Je weet beter wie je bent en waar je energie van krijgt. Toen ik jonger was, koos ik vaker voor zekerheid. Ik werkte bij de bank en dat paste op dat moment ook bij mijn leven. Nu kijk ik veel meer naar waar ik blij van word en waar ik van ga stralen.”
Ruimte voor creativiteit
De creatieve kant zat er altijd al in, maar kreeg in de loop der jaren steeds meer ruimte. “Het begon heel eenvoudig met het maken van persoonlijke cadeautjes voor verjaardagen en feestjes. Toen Jans wat ouder werd en steeds vaker creatief bezig was, merkte ik dat ik daar zelf ook veel energie van kreeg.”
Langzaam groeide het verlangen om daar meer mee te doen. Uiteindelijk besloot Wendy haar eigen nagelstudio Salon Pink te starten. “Ik heb het geluk dat Jean-Pierre me altijd heeft gesteund. Dat gaf me het vertrouwen om ervoor te gaan. Natuurlijk vind ik het leuk om mooie nagels te maken, maar het contact met de klanten is minstens zo belangrijk. Je leert mensen echt kennen en vaak gaan de gesprekken over veel meer dan alleen nagels.” Ook binnen het gezin bleef de creativiteit groeien. “Jans en ik kregen steeds meer zin om samen iets te ondernemen. Jans werd geïnspireerd door een meisje uit het dorp met een leuke webshop en zo is eigenlijk het idee ontstaan.
We zijn begonnen met sieraden inkopen, maar inmiddels maken we ook veel zelf. Het leuke is dat we steeds weer nieuwe ideeën krijgen en daar samen mee aan de slag kunnen.” Na de zomervakantie wil Wendy iets minder gaan werken in de nagelstudio, zodat er meer tijd ontstaat om Liefsxjans verder uit te bouwen.
Het typeert de fase waarin Wendy zich bevindt. “Je ziet de kinderen steeds meer hun eigen weg vinden en hun persoonlijkheid ontwikkelen. Daardoor besef je des te meer hoe waardevol de momenten zijn waarop je als gezin samen bent. Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld een mooie reis naar Thailand gemaakt, waar we met z’n allen enorm van hebben genoten. Maar ook thuis zoeken we die momenten bewust op. We hebben fijne gesprekken, hun vrienden lopen hier graag binnen en er is altijd leven in de brouwerij.”
Verbondenheid
Zelf was Wendy pas zestien toen ze verkering kreeg met Jean-Pierre. De ontmoeting tijdens de Beringse kermis staat haar nog helder voor de geest. “Ik was jong, maar doordat we elkaar altijd veel vrijheid hebben gegeven, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik iets gemist heb. We gingen allebei met onze eigen vrienden op stap en ook vakanties deed ik gewoon met vriendinnen.” Inmiddels zijn ze al meer dan dertig jaar samen. Het geheim? “We zijn opgegroeid met dezelfde normen en waarden, maar vullen elkaar ook goed aan. We zijn allebei levensgenieters.
Dat bindt ons misschien nog wel het meest.” Zoals in iedere relatie zijn er onderweg ook uitdagingen geweest. “Natuurlijk hebben wij wel eens discussies, zeker als het gaat om de opvoeding van de kinderen. Maar we vinden elkaar altijd weer terug. Soms is het goed om toe te geven dat je fout zat en sorry te zeggen. “Dat is meteen een mooi voorbeeld voor je kinderen.” De warmte waarmee Wendy over Jean-Pierre praat, zegt eigenlijk al genoeg. In de drukte van alledag maken ze bewust tijd voor elkaar en juist in die kleine momenten zit veel van hun geluk. “Mijn hart maakt nog steeds een sprongetje als ik hem zie. En heel eerlijk? Hij draagt me echt op handen. Soms vind ik dat bijna een beetje te veel, maar het is wel oprecht.” Die betrokkenheid beperkt zich niet tot hun gezin. Familie, vrienden, verenigingen en vrijwilligerswerk spelen een belangrijke rol in hun leven. “Alle kinderen voetballen en Jean-Pierre is actief als vrijwilliger bij de club. Ik ben de trouwe supporter langs de lijn. Dat is het mooie van dit dorp. Die verbondenheid en saamhorigheid.”
Leven in het moment
Dat gezondheid niet vanzelfsprekend is, werd het gezin vorig jaar pijnlijk duidelijk. Dochter Jans kwam na een vakantie steeds vaker thuis met buikpijn en andere klachten. “Gelukkig handelde onze huisarts snel. Via het ziekenhuis in Venlo kwamen we terecht bij een kinderarts gespecialiseerd in maag-, darm- en leverziekten in Maastricht UMC+. Hier bleek dat Jans de ziekte van Crohn heeft, een chronische ontstekingsziekte van de darmen.” De periode rondom de diagnose maakte veel indruk.
“Ik vind dat Jans zich daar ongelooflijk sterk doorheen heeft geslagen. Ze was op een gegeven moment zo zwak dat ze nauwelijks uit bed kon. Achteraf bleek hoeveel pijn ze moet hebben gehad.” Het moment waarop de arts de ernst van de ontstekingen uitlegde, staat nog altijd in Wendy’s geheugen gegrift. “Ik had me al die tijd sterk gehouden, maar op dat moment brak ik. Jans keek me aan van: wat ben jij nu aan het huilen? Maar de arts zei meteen: ‘Dat zijn moeders.’ Als ouder gaan er op zo’n moment allerlei gedachten door je hoofd.
Je voelt je toch een beetje schuldig. Heb ik het wel op tijd gezien? Heb ik wel genoeg gedaan? Terwijl je weet dat dat eigenlijk nergens voor nodig is.” “We zijn fantastisch begeleid in Maastricht. Na de onderzoeken kreeg Jans meteen medicatie. En het mooiste was misschien nog wel dat de arts direct vertrouwen uitsprak. Dat ze gewoon naar school zou kunnen blijven gaan, zou kunnen blijven reizen en haar dromen kon blijven najagen.” Ook de steun van de mensen om hen heen, en in het bijzonder de vriendinnen van Jans, raakte Wendy. “De dag na de diagnose stonden die meiden al op de stoep met een speciaal armbandje als symbool van hun vriendschap. Dat vond ik zo ontzettend mooi.” Inmiddels gaat het gelukkig goed met Jans. Eens in de zes weken krijgt ze een infuus en ondertussen geniet ze volop van het leven. “Ze wil alles meemaken en dat is precies hoe het hoort op die leeftijd”, zegt Wendy. “Het blijft soms zoeken naar de juiste balans, maar we hebben er alle vertrouwen in.”
Als we Wendy vragen hoe ze naar de toekomst kijkt, denkt ze niet in grote plannen of verre stippen op de horizon. “Vorig jaar is mijn schoonvader overleden. Bij zijn uitvaart gebruikten we een quote die heel mooi bij hem paste en waar ik me helemaal in kan vinden: ‘Wacht neet op unne sjoene daag, maar maak d’r eine.”
