Van overleven naar voluit leven. Soms brengt het leven je daar waar je nooit had willen zijn. Op een plek waar zekerheden verdwijnen, waar plannen geen betekenis meer hebben en waar je gedwongen wordt stil te staan. Voor Evelien Poels werd die plek werkelijkheid toen ze eind 2021 de diagnose borstkanker kreeg. Wat volgde was een periode van behandelingen, lichamelijke uitputting, angst en verlies. Toch werd juist die donkerste periode uiteindelijk het begin van een nieuw leven.
Wanneer Evelien vertelt over haar reis, doet ze dat met een rust en openheid die verraden hoeveel innerlijk werk eraan vooraf is gegaan. Het verhaal begint bij een vrouw die volop in het leven stond. Bewegen was haar tweede natuur. Meer dan tien jaar werkte ze als sportdocent en daarnaast verdiepte ze zich steeds verder in de verbinding tussen lichaam en geest. Ze volgde een opleiding tot Yin-yogadocent en werkte als sportcoach binnen een traumacentrum, waar ze dagelijks zag hoe emoties, gedachten en gedrag met elkaar verbonden zijn.
“Ik was altijd bezig. Ik hield van bewegen, mensen begeleiden en mezelf ontwikkelen.”
Tot die ene afspraak in het ziekenhuis. Ze ging alleen. Zonder zorgen. Zonder het gevoel dat er iets ernstigs aan de hand kon zijn. In de spreekkamer kreeg ze te horen dat ze borstkanker had. Vanaf dat moment veranderde alles. “Terwijl de arts vertelde wat er ging gebeuren, dacht ik alleen maar aan mijn kinderen. Ze waren zeven en negen. Alles verdween naar de achtergrond. Er was nog maar één gedachte: ik moet er voor mijn kinderen blijven.”
De maanden die volgden stonden volledig in het teken van overleven. Het eerste deel van haar behandeling bestond uit cocktails van chemo- en immunotherapie, ziekenhuisafspraken, scans. Haar leven draaide om behandelingen. Waar ze had kunnen vertrouwen op haar kracht, moest ze nu ervaren hoe het voelde wanneer haar lichaam niet meer meewerkte. “Ik weet nog dat ik op een gegeven moment op de bank lag en voelde hoe alle energie uit me wegtrok. Alsof het leven uit mijn lichaam stroomde. Ik dacht echt dat dit het einde was.” Na een opname in het ziekenhuis volgde een behandeltraject. Een amputatie, bestralingen, hormoontherapie en chemo- en immunobehandelingen volgden. Uiteindelijk duurde het bijna twee jaar voordat alles tot stilstand kwam. Twee jaar waarin angst overheerste.
Toen de behandelingen achter de rug waren, hoopte Evelien haar leven weer op te kunnen pakken. Ze was opgelucht, maar het herstel verliep anders dan verwacht. Haar lichaam was uitgeput, haar energie ver te zoeken en emotioneel stond ze nog midden in de verwerking van alles wat er was gebeurd. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze kort daarna opnieuw een zware klap te verwerken. Haar echtgenoot gaf aan dat hij niet meer samen verder wilde. “Dat kwam ongelooflijk hard binnen. Achteraf begreep ik dat die periode zwaar was geweest, maar op dat moment voelde het alsof de grond opnieuw onder mijn voeten werd weggeslagen.” Waar ze vroeger krachtig en energiek was, voelde ze zich nu klein en kwetsbaar. Ook de hormoontherapie had een grote impact. Ze herkende zichzelf nauwelijks terug. “Ik wist het gewoon niet meer. Ik wist niet meer wie ik was, wat ik voelde en waar ik naartoe wilde.” Ze voelde diep van binnen dat er iets moest veranderen. Ze stopte met de hormoontherapie. Een beslissing waar veel mensen een mening over hadden. Toch voelde ze dat dit haar weg was.
“Voor het eerst koos ik echt voor mezelf. Niet omdat ik alle antwoorden had, maar omdat ik voelde dat niemand anders mijn leven voor mij kon leven.” Wat volgde was een zoektocht naar hoe ze werkelijk in haar eigen leven mocht gaan staan.Precies in die periode kwam het boek ‘The Journey’ op haar pad. “Ik heb alleen maar gehuild. Ieder woord voelde herkenbaar. Voor het eerst besefte ik dat ik niet verder hoefde te strijden tegen wat er is, maar juist mocht leren voelen.” Het boek was als een ontbrekend puzzelstukje in een proces waar ze jarenlang mee bezig was. Dat inzicht bracht haar naar Spanje, waar ze deelnam aan een intensief Journey-traject. Daar leerde ze om alles te verwelkomen. Zowel op emotioneel, fysiek als mentaal vlak. Haar begeleider was Arnold, een ontmoeting die veel meer zou betekenen dan ze kon vermoeden. “Ik ging van angst naar vertrouwen. Heel langzaam. Maar voor het eerst voelde ik dat ik niet hoefde te bewijzen hoe sterk ik was.”
In 2025 rondde ze haar opleiding tot Journey Practitioner af, zodat ze anderen vanuit haar eigen ervaring kon begeleiden. Ondertussen groeide de band met Arnold. Wat begon als een bijzondere verbinding, groeide langzaam uit tot liefde. “Ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren. Zeker niet na alles wat er was gebeurd. Maar juist toen ik voluit ja zei tegen het leven, kon de liefde stromen.” Sinds een jaar wonen ze samen in Panningen, waar ze met haar kinderen genieten van wat het leven hen brengt.
Tegenwoordig begeleidt Evelien mensen die vastlopen of opnieuw verbinding willen maken met zichzelf. Ze geeft yogalessen, begeleidt individuele trajecten en start samen met een collega groepen voor mensen die herstellen van kanker. “Ik dacht vroeger dat jezelf iets gunnen betekende dat je af en toe iets leuks voor jezelf deed. Nu zie ik dat heel anders. Jezelf iets gunnen betekent dat je jezelf toestemming geeft om volledig te leven. Om te voelen wat gevoeld wil worden en keuzes te maken die echt bij je passen.”
Even valt er een stilte. Een traan vangt het licht in haar ooghoek. “Het ging uiteindelijk niet over sterker worden, maar over echter worden. Minder doen om te bewijzen. Meer zijn om te voelen. Het leven omarmen zoals het komt.”
