Wie Nick Peeters (30) uit Egchel ontmoet, ziet een energieke ondernemer die kansen ziet, graag de handen uit de mouwen steekt en het liefst gewoon begint. Maar achter die ondernemende instelling schuilt een persoonlijk verhaal. Over een jongen die op school zijn plek niet goed kon vinden, zijn jaren bij Defensie en de weg naar een eigen onderneming. Een weg waarop hij zichzelf steeds beter leerde kennen en ontdekte wat hem écht drijft: mensen helpen.
En dan is er thuis. Kylie en hun zoon Lio. Sinds bij Lio neurofibromatose (NF) type 1 is vastgesteld, een aandoening waarbij tumoren op of langs zenuwen kunnen ontstaan, weten Nick en Kylie dat de toekomst niet volledig te voorspellen is. Toch kiezen ze ervoor om niet stil te blijven staan. Ze kijken vooruit, bouwen aan hun gezin en proberen ondertussen iets terug te doen voor anderen. We spreken met het jonge gezin af bij Boscafé De Busjop, een sfeervolle locatie aan de rand van het Leudal in Heythuysen.
De jongen met het rugzakje
De jonge Nick was, in zijn eigen woorden, een druk en impulsief jongetje. Nick: “Op school liep het regelmatig mis. Ik spijbelde, had moeite met leren en werd regelmatig geschorst. Mijn ADHD maakte die periode niet eenvoudiger.” Toch zat er vanaf het begin iets in Nick dat later een belangrijke rode draad in zijn leven zou worden: oog hebben voor anderen. Zijn moeder speelde in die jaren een belangrijke rol: zij ondersteunde hem waar nodig en moedigde hem aan om bij Defensie te gaan, een keuze die uiteindelijk veel voor zijn leven zou betekenen. “Aan de buitenkant was ik misschien stoer, soms impulsief en altijd in beweging. Daaronder zat iemand die wilde helpen. Als kind droomde ik al van Defensie. Maar ook ondernemen zat ergens diep verstopt. Iets beginnen. Zelf iets opbouwen. Mensen helpen.”
Bij Defensie leek Nick zijn plek te hebben gevonden. Zeven jaar lang, inclusief zijn opleiding, zette hij zich met hart en ziel in. Toch kwam er onverwacht een einde aan zijn tijd bij Defensie. Een periode die hem veel had gebracht, werd daarmee afgesloten. Dat kwam hard aan. Maar juist dat moment werd een keerpunt. “Pas toen ik afscheid moest nemen van Defensie, zag ik wat ik met mijn ervaringen kon doen. Wat ik daar had geleerd over discipline, doorzetten en kameraadschap, wilde ik inzetten voor jongeren die misschien, net als ik vroeger, moeite hadden om hun weg te vinden.” Nick ging de opleiding Persoonlijk Begeleider Specifieke Doelgroepen doen en kwam bij Daelzicht terecht. “Vier jaar werkte ik met complexe groepen binnen de gehandicaptenzorg. Daarnaast ontdekte ik als zzp’er steeds meer verschillende werkvelden als jeugdzorg en de psychische zorg. Ondertussen begon het steeds meer te kriebelen om niet alleen te werken voor een ander, maar zelf iets op te bouwen.” De stap naar ondernemerschap werd daarmee steeds logischer.
Ditbenick: gewoon jezelf zijn
De naam zegt eigenlijk alles. Het is zijn eigen naam, maar volgens Nick gaat het vooral om iets anders: jezelf durven zijn. “Niet proberen iemand anders te worden omdat dat makkelijker of geaccepteerder lijkt. En tegelijkertijd erkennen dat je het niet altijd alleen hoeft te doen.” Dat past bij zijn levensverhaal, Nick heeft vaak opnieuw moeten beginnen. Zijn grootste kracht noemt hij dan ook zonder twijfel: doorzettingsvermogen. Niet goed? Opnieuw. Vallen? Opstaan. “Een les die ik bij Defensie leerde, neem ik nog altijd mee: je doet het niet alleen. ‘Eén man is geen man’. Je neemt elkaar mee en laat je kameraden niet achter.” Ook in zijn bedrijf draait het om mensen. “We begeleiden jongeren en jongvolwassenen met gedragsproblematiek, soms in combinatie met een licht verstandelijke beperking. We gaan eropuit, steken de handen uit de mouwen en doen klussen daar waar nodig. Zo helpen we ouderen, bedrijven, organisaties en mensen die het financieel minder breed hebben. Soms kan iets gewoon niet en zeg ik dat eerlijk. Maar als ik iets kan betekenen, probeer ik dat ook te doen. Mijn belangrijkste boodschap aan mensen is misschien wel dezelfde als de boodschap achter mijn bedrijfsnaam: eigenwaarde. Jezelf kunnen zijn en het gevoel hebben dat je erbij hoort.”
Papa Nick
En dan verandert het perspectief. Want wie Nick echt wil leren kennen, moet ook naar zijn thuis kijken. Naar zijn vrouw Kylie en zoontje Lio. Het vaderschap heeft hem veranderd. Nick vertelt: “Niet doordat ik ineens een compleet ander mens werd, maar doordat ik besefte dat ik een voorbeeldfunctie heb. Wat ik doe, doet er niet meer alleen voor mijzelf toe. Er kijkt een kleine jongen mee. Het vaderschap is het mooiste dat er is. Het heeft me geholpen om verder te groeien. Ik wil Lio laten zien dat ik een goede papa ben, maar ook iemand die oog heeft voor anderen en graag iets voor hen betekent.” En Lio leert hem ondertussen misschien wel een van de belangrijkste dingen: rust vinden. Nick vertelt open dat zijn ADHD ervoor kan zorgen dat hij soms impulsief reageert. “Sinds ik vader ben, denk ik steeds sneller: heeft het zin om boos te worden? Het antwoord is bijna altijd nee.”
Kylie: de kracht naast hem
Nick praat met grote bewondering over Kylie. “Ik zie haar doorzettingsvermogen, de tegenslagen die ze heeft meegemaakt en de manier waarop ze toch telkens weer doorgaat. Kylie valt bijna nooit helemaal; ze weet zichzelf halverwege alweer op te pakken. Die kracht houdt ons gezin mede overeind. Kylie staat altijd klaar. Voor haar werk, voor anderen en bovenal voor Lio en mij. Want al ben ik inmiddels ondernemer, partner en vader: die jongen met dat rugzakje is er nog altijd.” Misschien is dat wel een van de eerlijkste inzichten uit het gesprek. Sterk zijn betekent niet dat je geen rugzak hebt. Het betekent dat je leert ermee te leven, en soms iemand naast je hebt die hem even meedraagt.
Als het leven een andere afslag neemt
Wanneer Lio één jaar oud is, krijgen Nick en Kylie te horen dat hun zoon neurofibromatose type 1 heeft. NF is voor hen op dat moment onbekend terrein. NF kent verschillende verschijningsvormen en het verloop is onzeker. Voor Nick verandert er vooral iets vanbinnen: “Ik voelde nog sterker dat ik de fundering van mijn gezin moest zijn. Wat ik vooral wil, is dat NF niet wordt vergeten. Ik hoop op meer aandacht, meer onderzoek en betere mogelijkheden voor de toekomst. Voor Lio, maar ook voor andere kinderen en gezinnen die met NF te maken krijgen. Met Lio gaat het gelukkig goed en daar genieten we iedere dag van. We proberen ons niet gek te maken over wat er misschien ooit zou kunnen gebeuren. We kijken naar wat er nu is en gaan gewoon door.”
Lopen voor liefde
Misschien is er geen betere metafoor voor Nick dan de Dodentocht. “Ik wilde iets doen voor NF. Niet alleen praten, maar letterlijk in beweging komen. Ik wist dat de Dodentocht honderd kilometer lang is, en dacht: als het dan toch moet, dan meteen honderd procent.” De voorbereiding was niet bepaald volgens het boekje. “Ik liep lange afstanden, kreeg blaren en ontdekte gaandeweg wat wel en niet werkte. Kylie, verpleegkundige van beroep, hielp me met de blaren op mijn voeten, al vroeg ze zich soms ook af waar ik in hemelsnaam mee bezig was.”
Samen met zijn compagnon Dennis begon hij aan de uitdaging. De eerste zeventig kilometer waren zwaar en Dennis viel uit. Daarna werd het pas echt een strijd. Maar juist daar gebeurde iets wat perfect bij Nick past: “Ik kwam een andere deelnemer tegen die het moeilijk had. In plaats van alleen met mijn eigen pijn bezig te zijn, besloot ik hem mee naar de finish te trekken. We hielpen elkaar verder. Eén man is geen man, ook op 100 kilometer blijft die les overeind.” Nick liep de honderd kilometer uit in 21 uur en er was een moment dat alles samenkwam. Lio stond langs de kant. “Toen hij mij zag, riep hij ‘papa’. Hij wist natuurlijk niet wat die honderd kilometer betekenden, maar ik zag iets in zijn gezicht wat ik zelf voelde: trots.” De tocht leverde bovendien € 4.150,- op voor Stichting Let’s Beat NF. Maar voor Nick gaat het om meer dan alleen het bedrag. “Ik wil dat meer mensen weten wat NF is en wat deze aandoening kan betekenen voor kinderen zoals Lio.”
Dit is Nick
Wie verwacht dat Nick nu droomt van een enorm bedrijf of zoveel mogelijk succes, komt bedrogen uit. Zijn grootste droom is opvallend eenvoudig: gezond blijven. Vooral als gezin. “We wonen aan de rand van Egchel. Een plek die ik het liefst zie als het eerste én het laatste huis van ons gezin. Onze eigen plek.” Misschien is dat uiteindelijk waar Nick naartoe heeft gewerkt. Niet naar groter. Maar naar dichterbij. Dichter bij zijn gezin. Dichter bij zichzelf. En dichter bij de mensen voor wie hij iets kan betekenen. Achter de ondernemer zit een jongen die vaak opnieuw moest beginnen. Achter de man die honderd kilometer loopt, zit iemand die het liefst anderen onderweg meeneemt. Nick kiest zijn eigen pad. Soms bewust, soms omdat het leven hem een andere richting op duwt. Maar steeds weer doet hij hetzelfde: hij staat op.
